Ruimte maken

Ik las vanochtend in het Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag het “weekendrecept” van Yvette van Boven. Ingeleid met haar tekst over die zondag dat het maar niet licht wilde worden. En dat zij en haar hond de wandeling maar even uitstelden terwijl buiten wind en regen tekeer gingen in de donkerte. En dat ze, na een poos, toch in beweging kwamen, naar buiten gingen, zij goed gemutst raakte van de aanvaarding dat het zo nat was als het was. Toen kwam er ruimte voor inspiratie en bereidde zij bij thuiskomst een verrukkelijk gerecht (het “weekendrecept”) en installeerde ze zich met hond en al op de bank voor een film. Het bleek de perfecte herfstdag geworden te zijn.

Enige tijd onderduiken, zwelgen, sudderen, zijn, in de donkerte die je van binnen ervaart is een schone kunst als je weet dat je juist daardoor uiteindelijk in beweging gaat komen.

Even, of zo lang het voor jou dit keer duurt, echt zwaar en moe en niet en stom en tegen, treuren. Tot er licht doorbreekt. Je de weg naar buiten weer aangaat, de stormen trotseert, en er nog plezier in kunt gaan krijgen ook.

Mijn zoon van 18 jaar blijkt de perfecte muziek gevonden te hebben om zo’n beleving van donker naar licht in een paar minuten door te maken. Ik zette vanmiddag in de keuken, waar hij net uit verdwenen was, de muziek aan en daar zat ik midden in Melancholy van Shadow of Intent. Niet eerder van gehoord, maar het voelde direct als muziek om even helemaal in op te kunnen gaan, weg uit alles wat moet en trekt en duwt en vraagt. Voor hem was dat moment vandaag blijkbaar tussen een online tentamen en werkuren maken in de supermarkt. Voor mij werd dat moment dankzij Melancholy tussen boodschappen doen en koken.

Even niets anders, dat is de kunst, dan krijgt daarna de saaiste routine van alledag zelfs weer wat kleur. Ook ik maakte wat van de maaltijd en verheugde me al op het schrijven van dit blog.

Het is niet anders wanneer wij te maken krijgen met verlies. Verlies van baan, carrière, een geliefde, samenzijn met geliefden (door corona…) kan in de weg komen te staan van het voortgaande van je leven. Paradoxaal genoeg vooral als je de ervaring van het verlies zoveel mogelijk op afstand probeert te houden. Want het is nodig om te treuren over het verlies als je je treurig voelt. Door aandacht te geven aan het verlies en te erkennen wat verloren is, opent zich op een gegeven moment als vanzelf een ruimte van nieuwe mogelijkheden.

Ik heb ruimte beschikbaar om je te ondersteunen in jouw proces om met verlies en rouw om te gaan.